Πεζοδρόμια σπασμένα, δρόμοι κουρασμένοι, γειτονιές ξεχασμένες, υποδομές που θυμίζουν άλλες δεκαετίες. Κι όμως, η εικόνα που θέλει να πουλήσει ο Δήμος Πηνειού είναι αυτή της «αναβάθμισης» και της «μέριμνας». 

Η αγάπη του Δήμου Πηνειού για το Βαρθολομιό είναι τόσο μεγάλη, που χόρτασε η ψείρα και βγήκε στο γιακά. Η ουσία δεν είναι τα έργα-μακιγιάζ, αλλά η καθημερινότητα του δημότη. Κι αυτή φωνάζει. Φωνάζει για εγκατάλειψη, για άνιση μεταχείριση

Και όχι, δεν υπάρχει πια ούτε ντροπή ούτε προσχήματα. Υπάρχει μόνο η γνωστή συνταγή: Λίγο «κέντρο», πολλή αδιαφορία και μηδενικός σεβασμός σε έναν τόπο που ζητά τα αυτονόητα. 

Το Βαρθολομιό δεν χρειαζόταν βιτρίνα, που και αυτή είναι χαμένη στο παλιό δίπολο Γαστούνη – Βαρθολομιό που ποτέ δεν αφομοιώθηκε από τον Καλλικράτη. Χρειάζεται ισοτιμία, σχέδιο και ειλικρίνεια. Αλλά αυτά, φαίνεται, δεν χωρούν πουθενά.

Τέσσερις κάδοι και δύο λίγο παραπάνω και πάντα επάνω στο πεζοδρόμιο και πιο μέσα στον ακάλυπτο… παρκαρισμένα αυτοκίνητα εκεί στην πλατεία του Αϊ-Γιάννη. Κι ένα σιντριβάνι φυτεμένο πάνω στη διασταύρωση — όχι για ομορφιά, αλλά για να δυσκολεύει την κίνηση. Παρεμβάσεις χωρίς καμία λογική 

Να μπει ένας κάδος ακόμα, να στριμωχτεί λίγο ο δρόμος, να γίνει το πέρασμα άσκηση υπομονής. 

Πόσο περήφανοι είστε γι’ αυτήν την «πρόοδο»;