"Υπάρχει άνθρωπος που μετά από δέκα χρόνια υπηρεσίας κρίθηκε ξαφνικά ‘ακατάλληλος’… και απομακρύνθηκε με σεκιούριτι. Όχι γιατί έκανε κάτι λάθος. Απλώς… μπορούσαν."

Αυτή δεν είναι απλώς μια είδηση. Είναι μια ιστορία που αφορά όλους μας. Μια ιστορία αδικίας, παραβίασης διαδικασιών και έλλειψης ανθρώπινης ευαισθησίας μέσα σε έναν δημόσιο χώρο που υποτίθεται ότι προστατεύει τη ζωή: σε γενικό νοσοκομείο της Ηλείας!

Δέκα Χρόνια Υπηρεσίας που Σβήστηκαν σε Μία Μέρα

Ο εργαζόμενος δούλευε ως χειριστής μηχανημάτων, μέσω του προγράμματος 4.000 ανέργων του ΟΑΕΔ για ΑμεΑ.
• Δέκα χρόνια αφοσίωσης, συνέπειας και προσφοράς.
• Χωρίς πειθαρχικά παραπτώματα ή παράπονα.
• Τα τελευταία δύο χρόνια, όμως, με τη νέα διοίκηση, η καθημερινότητά του μετατράπηκε σε κόλαση: υπονόμευση, πίεση, στοχοποίηση, απαξίωση και εργασιακός εκφοβισμός.

Ξαφνικά, χωρίς καμία διαδικασία, κρίθηκε «ακατάλληλος» και απομακρύνθηκε με σεκιούριτι.
 
Ο εργαζόμενος αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας, όπως νεφρά και γλαύκωμα, με ακριβά και απαραίτητα φάρμακα.

Το πιο ανατριχιαστικό; Το ίδιο το ποσοστό αναπηρίας που του είχε αναγνωρίσει το κράτος χρησιμοποιήθηκε εναντίον του.

Σήμερα, δεν έχει εισόδημα, είναι ψυχολογικά καταρρακωμένος και η ζωή του απειλείται.

"Στο δημόσιο νοσοκομείο που υποτίθεται ότι προστατεύει τη ζωή, η ζωή ενός ανθρώπου αντιμετωπίζεται σαν αριθμός."

Το Ζήτημα Πέρα από το Προσωπικό

Αυτό που συνέβη δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Θέτει σοβαρά ερωτήματα:
Πώς το κράτος αντιμετωπίζει τους εργαζόμενους ΑμεΑ όταν παύουν να είναι «βολικοί»;
Ισχύει το κράτος δικαίου για όλους ή μόνο για τους ισχυρούς;
Γιατί η αρχική πρόταση μεταφοράς σε άλλο νοσοκομείο της Ηλείας αντικαταστάθηκε από την πιο βίαιη λύση: την έξοδο με σεκιούριτι;
Γιατί ενώ έλεγαν πως δεν ήταν ικανός στη δουλειά του ήθελαν να τον μεταθέσουν σε άλλο νοσοκομείο; Για να μετατεθεί η "ανικανότητά του" αλλού;

Ευθύνη της Διοίκησης

Η ευθύνη δεν είναι χαμηλά. Είναι ψηλά. Το περιστατικό ανοίγει ζητήματα θεσμικής ευθύνης και διαφάνειας στη δημόσια διοίκηση. Η ιστορία του εργαζόμενου δεν είναι μόνο προσωπική αδικία. Αντικατοπτρίζει την ανάγκη για:
• Αξιοκρατία
• Τήρηση διαδικασιών
• Προστασία των πιο ευάλωτων εργαζόμενων στον δημόσιο τομέα

"Σήμερα ήταν ένας άνθρωπος. Αύριο μπορεί να είναι οποιοσδήποτε από εμάς."

Το Μήνυμα

Η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι συνενοχή.
Αυτό το άρθρο δεν γράφτηκε απλώς για να ακουστεί. Γράφτηκε για να μην ξεχαστεί. Και όσο δεν ξεχνιέται, κάποιοι δεν θα κοιμούνται ήσυχοι.

Ακούστε την εκπομπή "Ενδείξεις-Αποδείξεις" την Δευτέρα 12 Ιανουαρίου. Γιατί, οι ενδείξεις γίνονται αποδείξεις και η ενημέρωση αποκτά νόημα.